نزار یه  دیونه بوست کنه                  بزار یه بوسه دیوانت کنه

به گورستان سفر کردم صباحی

شنیدم ناله و افغان و اهی

شنیدم کله ای ای با خاک می گفت

که این دنیا نمی ارزد به کاهی

سلام
منم اومدم اره همنون دیونه که عمریه می نویسه اما تمومی نداره

امید وارم من و راه بدین مثل قدیما میون کلبه ی مهربونیاتون

                   اگر ثروتمند جهان یا پهلوان عالم با شی باز هم گدای خاک پای مادری

                                             همیشه محکم ولی بیگناه

                  من برای تو از جان می گذشتم ولی دادگاه عشق مرا به جدایی محکوم کرد

                                         بی تو من از نسل بارانم

                                                 گریانم گریانم

به عمرم به جز غم و محنت ندیدم هم دمی دیگر
ندارم طاقت این زندگانی دمی دیگر
بنازم غیرت غم را دمی نگذاشت تنهایم
برای مردنم اورد هم دمی دیگر
زبس از غم وفادیدم شدم شرمندی ان هم
خدایا خجلت غم هم برایم شد غمی دیگر

دلم عاشقت نمیشه اینو خوب بدون همیشه
چون من از اهن و سنگم تو از جنس شیشه
________________________
سفر کردم به گورستان صباهی
 شنیدم ناله و افغان و اهی
شنیدم کله ای با خاک می گفت
که این دنیا نمی ارزد به کاهی
__________________________
وقتی رسیدی به خرابه ای نزن حرف چرند
این گونه نشینان که نشستن همه اهل ادبند
با ادبق باش که خاصیت مهمهان ادب است
_____________________
ز دنیای که ندارد کسی یار کس
 یارب ای کاش نیفتد کار کسی به کس

_______________________
روزگاری که جنون رونق بازارم بود
تو نبودی که بیایی به خریداری دلم

دو تا سرو بلند بودیم بر هم
جدا گشتیم هر دو می خوریم غم
نه دستم می رسد ان گل بچینم
نه ان سرو بلند سر می کند خم
__________________________
دل می خواهد امین ات باشم ای ول
سر کوچه کمینت نشینم ای ول
همان ساعت که از حمام می ایی
خودم فرش زمینت باشم ای ول
__________________________
دلم می خواهد با تو یار باشم
چو دونه در میان انار باشم
چو دونه در میان انار شیرین
چو بلبل محرم گلزار باشم
__________________________
دلم می خواهد که دلدارم تو باشی
بنفشه پای دیوارم تو باشی 
بنفشه پای دیوارم کجای
که از یارم دیدم بی وفایی
__________________________
دگر شب شد که من بیدار باشم
چو قمری بر لب دیوار باشم
بگردم دست به دست پهلو به پهلو
دلم می خواهد که مکتب دار باشم
__________________________
رفیق دیشب امشب کجای
نهادی بر دلم داغ جدایی
اگر دانم که اخر مال مایی
بسازم بر سرت باهر غصه و غم
__________________________
ستاره اسمان می شومارم امشب
ببالینم نیا بیمارم امشب
ببالینم نیا که کشته می شی چون
تمام دشمنان به خاطر بیماریم بیدارن امشب
__________________________
هفت شهر عشق شهر اول : نگاه و دلربايي
 شهر دوم : ديدار و اشنايي
 شهر سوم : روزهاي شيرين و طلايي
شهر چهارم : بهانه. فکر. جدايي
شهر پنجم : بي وفايي
 شهر ششم : دوري و بي اعتنايي
شهر هفتم : اشک . اه . تنهايي

سلام:عزیزان من

من مرخصیم تموم شده تا ۳۵ روز دیگه خدافظ

پس تا اون روز بای

برام دعا کنید که بد جوری لازم دارم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مکتب عشق بسوزه که چنین خوارم کرد
درس عشق امدو بیزارم کرد
دیدی که سربازی چه اورد به سرم
دست دخترم مادر شودو من هنوزم پسرم
______________________________________________

عاشقی درد سر داره قاصد عشق خبر داره

عشق که شود یک طرفه یه راه بی گذر داره
__________________________________________
عمریست که عجل پشت سرش می تازد هر که غم بخورد می بازد
____________________________________________________
در قمار زندگی ما باختیم گرچه تک خان محبت بر زمین انداختیم
در بهار زندگی احساس پیری می کنم
باهمه ازادگی فکر اسیری می کنم
یاران تو رو خدا اشنای نکنید
یا با عشق دل شکسته جدایی نکنید
_________________________________________________________
من ان موجم که ارامش ندارم به اسانی سر سازش ندارم
همسفر باد وحشی شوید تا بدانید خانم کجاست
__________________________________________
گفتمش دل خریداری ....گفتا به چند .....گفتمش
دل مال تو تنها بخند.....!خنده کردو دل ز دستانم ربود؟
تا به خود امدم اورفته بود...دل ز دستانش به خاک افتاده بود
                جای پایش روی دل جا مانده بود....!
__________________________________________________________
بارونو تگرگ و با تو دستدارم
فصل زرد برگ و با تو دوستدارم
  بزار راحت بگم حرف دلمو
زندگی و مرگ و با تو دستدارم
_________________________________________________
من از ان روز که در بند توام ازادم؟!!!!!!!!!!؟
____________________________________________________________________________________
گر همسفر عشق شدی مرد سفر
هم منتظر حاثه هم فکر خطر باش
____________________________________________________________________________________
ز دنیایی که مردانش عصا از کور می دوزدن
من از خوش باوری انجا محبت جست جو کردم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

روی هر سینه سری تکیه کند روز وداع

سر من روز وداع تکیه به دیوار کند

من تنهاترین فریاد در اوج صدایم
من عاشقانه ترین نگاه در کشتی وجود توام
من میخواهم زنده بمانم تابا توباشم تاباتو بخوانم چراکه بی تومیمیرم!
تمام شعرهای من فریاد قلب من است وتمام انها از ان توست .
من زردترین پاییزم در فصل نگاهت پس ان رادریاب وبا برق چشمانت غروبش را همراه باش ...
کسی چه می داند فردا چه خواهد شد ؟
شاید تقدیر دستان پر صلابتش را به سویم دراز کند و شاید هم نه...
ولی تا ان روز به امید رسیدن به نگاهت در انتظار می نشینم.
 

دلم هميشه می خواست غزلی بگويم که اخرين بيتش..
آخرين پلک خواب الوده تو باشد....
امشب ولی می خواهم به جای حافظ با ديوان چشمان تو فال بگيرم..
پلک که می زنی ورق ورق غزل تازه زاده می شود..
اخرين برگ ديوان چشمان تو کجاست؟؟؟
پلک بزن من غزل تازه می خواهم///.........
 

خسته ام اما نه آنقدرکه نتوانم تو را دوست داشته باشم
و از کنارنفس های گرمت بی اعتنا بگذرم.
اگرشوق رسیدن به دستهایت نبود،هیچ گاه آغوشم را نمی گشودم
واگر صدای گوشنواز تو نبود ازگوشه تنهایی بیرون نمی آمدم.
اگر شوق دیدن چشم هایت نبود هیچ گاه پلک هایم را بیدارنمی کرد
و اگر نسیم حرفهایت نمی وزید،معنای جهانرا نمی فهمیدم...

*****************
دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت
آمدم نعره مزن جامعه ندر هیچ مگو
گفتم اي عشق من از چيز دگر مي ترسم
گفت آن چيز دگر نيست دگر هيچ مگو

من امدم از  سربازی مرخصی تا   ۱۴  هستم بیاید از این که نمی تونم به همه سر بزنم

عفم کنید در اصرع وقت به همه سر می زنم

پرنده را دوست دارم نه در قفس بوسه را دوست دارم نه در هوس تو را دوست دارم تا آخرین نفس

 زندگي شهد گل است زنبور زمان مي خوردش آنچه مي ماند از آن عسل خاطره هاست...

گه بگي دوستم نداري جوجو مي شم ميرم تو باغچه و اونقدر جيك جيك ميكنم تا پيشي بياد منو بخوره

عاشق عاشقی باش و دوست داشتن را دوست بدار ....ا از تنفر متنفر باش و به مهربانی مهر بورز ....ا با آشتی آشتی کن و از جدایی جدا باش ....

اینم یه شعر از پادگان

تو تا مختصر جان بگیری کند جان مختصر                      بیچاره مادر 

به مکتب چون روی تاباز گردی بود چشمش به در          بیچاره مادر

نبیند هیچکس زحمت به دنیا ز مادر بیشتر                     بیچاره مادر

تمام حاصلش از زحمت این است که دارد یک پسر         بیچاره مادر

غلت کردم به عجب شیر امدم من      به پای خود به زندان امدم من

نگو عجب شیر بگو ویرانی غم            که سربازش ندیده رنگ ادم

چرا مادر مرا بیست ساله کردی         به دور پادگان اواره کردی 

بگفتی که سربازی دو ساله               ندونستم که عمر یک جوانه

بمیرد انکه خدمت را بنا کرد                تمام مادران را چشم به راه کرد

از صمیم قلبم ممنون این اخرین اپ من توی این ساله باشه شاید

دارم می روم ۳ روز مونده باز برای همه چی ممنون اگه عمری باقی موند

نمردم می یام باز زندگی می کنم ولی شروع کردن از دوباره برای من سخته

نه بخاطر سر بازی فقط به خاطر نرسیدن به ارزوهام

زندگی برخلاف ارزوهایم گذشت

خداحافظ دوستای عزیز

منم ان ساغر شکستی شهر غریب:بهمن

تنهاترین خاک خدا:بهمن

شناخت

عاشق همه سان مست و رسوا بادا
دیوانه و شوریده وشیدا بادا
با هوشیاری
با هوشیاری غصه هر چیز خوری
چون مست شدی هر چه بادا بادا


ساده می توان گفت
سخت می توان فهمید
باور نکردنی هم هست
و ساده می توان فراموش کرد
دوست داشتن را


خداوند بخشی است دست نیافتنی
عبور هر کلمه
عبور یک عمر است
می توانیم بهتر و کامل تر فکر کنیم
حتی اگر نمی خواهیم برای کسی تعریف کنیم


تمام من نا تمام کسی نیست
و نا تمام کسی
تمام من نخواهد بود

بیت های آخر را تنها خودم سرودم
برای یک قهرمان سوخته
شاید همان کسی که نور را با رنگ ها کشید
کسی که گیاه گونه شکل گرفت

من کسی را دیدم
که عکس نان را با چندشی عجیب می دید
مرگ را می بلعید
و ترانه ها را تنها شعار می دانست

تا کجای حرف هایم خوب بود

یک مرد که زیر بار فقر خم می شود
فقری کشنده و قوی
شاید کسی که سعادت نمی فهمد
با دست های بی شرمانه اش
با مشت هایش
این مرد را نشانه رفته است

یک انتها از حرف های من
چیزی است که من درون پیله ام خواهم نهاد
من پوست خواهم انداخت
و تنها تاریکی فهم پروانگی ام را دارد

مردم نمازشان را
از محراب ها بریده اند
مردم پر از تنفر و شکایتتند
اما کسی هنوز اینجا
شاید
به تنگ نیامده

هر صبح کسی که خورشید را کشیده است
با حالتی مقدس و
دستانی از لطافتی عریان
بر پوستم روشنی می بخشد

من صبح ها دوباره زنده می شوم

                                       عزت مرگش در تنها مردنش          

پس بزارید این من تنها بمیرم ارام به خوابم

من در جدال با سرنوشت تمام هستییم را اتش زدم ...کشتم

من دارم می رم سربازی ممکنه دیگ نتونم برای شما هر روز وبلاگو اپ کنم

قمار عشق

پشت میز قمار دلهوری عجیبی داشتم

برگی حکم داشتم 

دیگر هرچه بود ضعیف بودو پایین

بازی شروع شد

او حاکم بودو من محکوم

همه ی برگها رفتند سر برگی بیش نماند

برگی از جنس وفا رو کرد من بالاتر امدم

بازی به دست من افتاد

عشق امدم

با حکم عشوه و ناز برید

حکم امد از جنس چشم سیاهش

زندگی:

حکم پایین من بود و

باختم

من آمده ام وای وای ، من آمده ام
عشق فرياد كند
من آمده ام كه ناز بنياد كند
من آمده ام


اي دلبر من الهي صد ساله شوی
در پهلوی ما نشسته همسايه شوی
همسايه شوي كه دست به ما سايه كنی
شايد كه نصيب من بيچاره شوی


من آمده ام وای وای، من آمده ام
عشق فرياد كند
من آمده ام كه ناز بنياد كند
من آمده ام


عشق آمد و خيمه زد به صحرای دلم
زنجير وفا فكنده در پای دلم
عشق اگر به فرياد دل ما نرسد
ای وای دلم واي دلم وای دلم


من آمده ام وای وای من آمده ام
عشق فرياد كند
من آمده ام كه ناز بنياد كند
من آمده ام


بيا كه برويم از اين ولايت من و تو
تو دست منو بگير و من دامن تو
جايي برسيم كه هر دو بيمار شويم
تو از غم بي كسی و من از غم تو


من آمده ام وای وای من آمده ام
عشق فرياد كند
من آمده ام كه ناز بنياد كند
من آمده ام

تو از شهر غریب بی نشونی اومدی
تو با اسب سفید مهربونی اومدی
تو از دشتای دور و جاده های پر غبار
برای هم صدایی هم زبونی اومدی
تا از راه میرسی پر از گرد و غبار
تموم انتظار میاد همرات بهار
چه خوبه دیدنت چه خوبه موندنت
چه خوبه پاک کنم غبارو از تنت)2
غریب اشنا دوست دارم بیا
منو همرات ببر به شهر قصه ها
(می شینم می شمرم روزا و لحظه ها)
بگیر دست منو تو اون دستات
(تا برگردی بیای بازم اینجا)
چه خوبه سقفمون یکی باشه با هم
بمونم منتظر تا برگردی پیشم
تو زندونم با تو من ازادم

***

***

چرا خورشيد ميتابه ؟ چرا مي چرخه زمين ؟
عشق من بگو چرا تو فقط بگو همين 2

اگه عشق من تو نيستي ... اگه عشق من تو نيستي


اگه عشق من تو نيستي چرا مي لرزه تنم ؟
چرا از نبودنت خيلي ساده ميشكنم ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا ميميرم برات ؟
چرا من زنده ميشم واسه ديدن چشات ؟

چرا خورشيد ميتابه ؟ چرا مي چرخه زمين ؟
عشق من بگو چرا تو فقط بگو همين 2

اگه عشق من تو نيستي ... اگه عشق من تو نيستي

اگه عشق من تو نيستي چرا طاقت ميارم ؟
چرا من نميتونم دست از سر تو بردارم ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا اينقدر سر پام؟
چرا هر جا كه ميري من به دنبالت ميام ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا پرپر نميشم ؟
چرا هرچي ميخونم دوريت و از بر نميشم ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا قلبم ميزنه ؟
چرا وقتي نباشي قلب ترانه ميشكنه ؟

چرا خورشيد ميتابه ؟ چرا مي چرخه زمين ؟
عشق من بگو چرا تو فقط بگو همين 2

اگه عشق من تو نيستي ... اگه عشق من تو نيستي


اگه عشق من تو نيستي چرا طاقت ميارم ؟
چرا من نميتونم دست از سر تو بردارم ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا اينقدر سر پام؟
چرا هر جا كه ميري من به دنبالت ميام ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا پرپر نميشم ؟
چرا هرچي ميخونم دوريت و از بر نميشم ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا قلبم ميزنه ؟
چرا وقتي نباشي قلب ترانه ميشكنه ؟

چرا خورشيد ميتابه ؟ چرا مي چرخه زمين ؟
عشق من بگو چرا تو فقط بگو همين 2

اگه عشق من تو نيستي ... اگه عشق من تو نيستي

تو از شهر غریب بی نشونی اومدی
تو با اسب سفید مهربونی اومدی
تو از دشتای دور و جاده های پر غبار
برای هم صدایی هم زبونی اومدی
تا از راه میرسی پر از گرد و غبار
تموم انتظار میاد همرات بهار
چه خوبه دیدنت چه خوبه موندنت
چه خوبه پاک کنم غبارو از تنت)2
غریب اشنا دوست دارم بیا
منو همرات ببر به شهر قصه ها
(می شینم می شمرم روزا و لحظه ها)
بگیر دست منو تو اون دستات
(تا برگردی بیای بازم اینجا)
چه خوبه سقفمون یکی باشه با هم
بمونم منتظر تا برگردی پیشم
تو زندونم با تو من ازادم

***

 

چرا خورشيد ميتابه ؟ چرا مي چرخه زمين ؟
عشق من بگو چرا تو فقط بگو همين 2

اگه عشق من تو نيستي ... اگه عشق من تو نيستي


اگه عشق من تو نيستي چرا مي لرزه تنم ؟
چرا از نبودنت خيلي ساده ميشكنم ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا ميميرم برات ؟
چرا من زنده ميشم واسه ديدن چشات ؟

چرا خورشيد ميتابه ؟ چرا مي چرخه زمين ؟
عشق من بگو چرا تو فقط بگو همين 2

اگه عشق من تو نيستي ... اگه عشق من تو نيستي

اگه عشق من تو نيستي چرا طاقت ميارم ؟
چرا من نميتونم دست از سر تو بردارم ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا اينقدر سر پام؟
چرا هر جا كه ميري من به دنبالت ميام ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا پرپر نميشم ؟
چرا هرچي ميخونم دوريت و از بر نميشم ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا قلبم ميزنه ؟
چرا وقتي نباشي قلب ترانه ميشكنه ؟

چرا خورشيد ميتابه ؟ چرا مي چرخه زمين ؟
عشق من بگو چرا تو فقط بگو همين 2

اگه عشق من تو نيستي ... اگه عشق من تو نيستي


اگه عشق من تو نيستي چرا طاقت ميارم ؟
چرا من نميتونم دست از سر تو بردارم ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا اينقدر سر پام؟
چرا هر جا كه ميري من به دنبالت ميام ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا پرپر نميشم ؟
چرا هرچي ميخونم دوريت و از بر نميشم ؟
اگه عشق من تو نيستي چرا قلبم ميزنه ؟
چرا وقتي نباشي قلب ترانه ميشكنه ؟

چرا خورشيد ميتابه ؟ چرا مي چرخه زمين ؟
عشق من بگو چرا تو فقط بگو همين 2

اگه عشق من تو نيستي ... اگه عشق من تو نيستي

گفتم بهار
خنده زد و گفت
ای دریغ
دیگر بهار رفته نمی اید
گفتم پرنده ؟
گفت اینجال پرنده نیست
اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست
گفتم درون چشم تو دیگر ؟
گفت دیگر نشان ز باده مستی دهنده نیست
اینجا به جز سکوت، سکوتی گزنده نیست...

 کبوتر دلم پر زده در هوای تو می کشدم به هر طرف جاذبه وفای تو در سفری دوباره ام، سوخته چون ستاره ام آه که آتش درون، شعله زد از نوای تو گر چه جوان دویده ام، پیر به تو رسیده ام تا به کجا کشد مرا، غربت ماجرای تو ساز دل شکسته ام مویه رداغ می کند بغض زمان گرفته از گریه بی صدای تو در شب بی خروش من ، چنگ غریب عشق کو تا به نوای غم زند ، نغمه آشنای تو از سر سجده گاه دل، سوخته جان نشسته ام تا دم آخرین نفس بر لب من دعای تو...

در بیکران دور در روزگار نور در شهری بی عبور زیر درخت مهر بر روی سنگ گور با جوهر سرشت با دست سرنوشت حرفی نوشته بود: آرامگاه عشق...

هیچ گاه آخرین نگاهت را فراموش نمی کنم نگاهی سرشار از عشق صمیمیت و محبت امروز سالها از آن روز می گذرد ولی تو هر گز بر نگشته ای صدایت در گوشم زمزمه می شود و نگاهت در ذهنم مجسم ولی من تو را می خواهم نه خیالت را ...

اگه ميدونستي که چقدر تنهام برام اشک ميريختي اما اگه ميدونستي که چقدر اشک ميريزم هيچوقت تنهام نميزاشتي عــشق گوش دادن نيست بلكه درك كردن اســـت فراموش كردن نيست بلكه بخشيدن است عــشق ديدن نيست بلكه احساس كردن اســـت عــشق جا زدن و كنار كشيدن نيست بلكه صبر كردن و ادامه دادن است ....

اومدم بگم مثل بارون بهاري پاك وزلالي ديدم تو مثل هيچ كسي نيستي اومدم بگم مثل خورشيدگرم وروشني ديدم مثل اونم نيستي اومدم بگم مثل دريا هستي ديدم دريا خيلي كوچيكه تو مثل اونم نبودي اومدم بگم مثل كوهي ديدم كوهم در مقابل استقامت تو كم مياره ديدم اونم نيستي اومدم بگم مثل اسمون ابي ابي ابي هستي ديدم اسمون در مقابل تو بي رنگه تومثل هيچ كسي نيستي تو فقط مثل. خودتي خود خود خودت دوستت دارم ....

دوروغ ميگه...! اون که ميگفت جونش به جونت بنده، حالا داره به گريه هاتت ميخنده!....اون که ميگفت بدون تو ميميره، دروغ ميگه دلش جنس کويره....دروغ ميگه تو گوش نده به حرفش....نگو هنوز ميخوای بمونی باهاش...خيال نکن بدون اون ميميری....بزار بره....نباشه جون ميگيری ...

گفتمش: دل مي‏خري؟! پرسيد چند؟! گفتمش: دل مال تو، تنها بخند. خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز آمدم او رفته بود دل ز دستش روي خاک افتاده بود جاي پايش روي دل جا مانده بود (: هميشه براي کسي بخند که ميدوني به خاطر تو شاد ميشه... واسه کسي گريه کن که ميدوني وقتي غصه ‏داري و اشک ميريزي برات اشک ميريزه... براي کسي غمگين باش که در غمت شريکه... عاشقه کسي ‏باش که دوستت داشته باشه  ...

روزگاريست همه عرض بدن مي خواهند همه از دوست فقط چشم و دهن مي خواهند ديو هستند و لي مثل پري مي پوشند گرگ هايي که لباس پدري مي پوشند آنچه ديدند به مقياس نظر مي سنجند عشق ها را همه با دور کمر مي سنجند خب طبيعي است که يکروزه به پايان برسد عشق هايي که سر پيچ خيابان برسد....

ساعت 3 شب بود كه صداي تلفن , پسري را از خواب بيدار كرد. پشت خط مادرش بود .پسر با عصبانيت گفت: چرا اين وقت شب مرا از خواب بيدار كردي؟مادر گفت:25 سال قبل در همين موقع شب تو مرا از خواب بيدار كردي؟ فقط خواستم بگويم تولدت مبارك. پسر از اينكه دل مادرش را شكسته بود تا صبح خوابش نبرد , صبح سراغ مادرش رفت . وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميز تلفن با شمع نيمه سوخته يافت ولي مادر ديگر در اين دنيا نبود ....

من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه اون ازغصه توست
یه دفعه مثل یه آهو توی صحراها رمیدی
بس که چشم تو قشنگ بود گله گرگ رو ندیدی
دل نبود توی دلم تورو گرگا نبینن
اونا با دندون تیز به کمینت نشینن
الهی من فدای تو چه کار کنم برای تو
اگه تو این بیابونا خاری بره به پای تو
یه دفعه مثل پرنده قفس عشقو شکستی
پر زدی تو آسمونا رفتی اون دورا نشستی
دل نبود توی دلم گم نشی تو کوچه باغا
غروبا که تاریکه نریزن سرت کلاغا
نخوره سنگی به بالت
پرت نشه فکرو خیالت
من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه اون از غصه توست

یه دفعه مثل یه گل رفتی تو دست خزون
سیل بارون و تگرگ میومد از آسمون
بردمت تو گلخونه که نریزه رو سرت
که یه وقت خیس نشه یخ کنه بال و پرت
نشکنی زیر تگرگ نریزه از توی برگ
من تموم قصه هام قصه توست
یه دفه مثل یه شمع داشتی خاموش میشدی
اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی
آره پروانه شدم که پرام سوخته شه
تا آتیش دل تو به دلم دوخته شه
که بسوزه پرو بالم که راحت شه خیالم
دارم از تو مینویسم تو که غم داره نگات
اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برات
اونقده میگم تا خسته شم
با عشق تو شکسته شم

***

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمیذاشتم
چه سفرها با تو کردم چه سفرها تو رو بردم
دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم


دارم از تو مینویسم که نگی دوستت ندارم
از تو که با یه نگاهت زیر و رو شد روزگارم
دارم از تو مینویسم دارم از تو مینویسم دارم از تو مینویسم

موقع نوشتنا وقت اسم گذاشتنا
کسی رو جز تو نداشتم اسمی جز تو نمیذاشتم
من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه اون از غصه توست
اون از غصه توست

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تورو تنها نمیذاشتم
حتی من به آرزوهات تو رو آخر میرسوندم
میرسیدی تو من اما آرزو به دل میموندم

هی میخواستم که بگم که بدونی حالمو
اما ترس و دلهره خط میزد خیالمو

توی گفتن و نگفتن از چه روزهایی گذشتم
انقده رفتم و رفتم انقده رفتم و رفتم که هنوزم برنگشتم

من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه اون از غصه توست
اون از غصه توست

هر چی شعر عاشقونست من برای تو نوشتم
تو جهنم سوختم اما مینوشتم تو بهشتم
اگه عاشقونه گفتن عشق تو باعث شه
اگه مردم تو بدون چه کسی وارثه شه

***

همه رفتند کسی دور و برم نیست
چنین بیکس شدن در باورم نیست

نگار من رفتی تو از کنار من
وای از من و این دل بیقرار من
رحمی کن ای خدا به روزگار من
دل ناگرونم که ز یادت برم
نمیره این غصه دیگه از سرم
یادم بمون ای مهربون
یه وقت نشی نامهربون

همه رفتند کسی با ما نموندش
کسی خط دل ما را نخوندش
همه رفتند ولی این دل مارا
همون که فکر نمیکردیم سوزوندش

شبا که تنها توی راهی
محو نگاه اون ستاره هائی
یادت باشه که یارت
یه گوشه ای نشسته تو تنهائی
حرفات همش حرف از دوستت دارم بود
چشات میگفت دلت گرفتارم بود
چشات میگفت دلت گرفتارم بود

یادم بمون یه وقت نرم ز یادت
یادت باشه یادت باشه
کی بود که هی عشقو نشون میدادت
شبا که تنها توی راهی
محو نگاه اون ستاره هائی
یادت باشه که یارت
یه گوشه ای نشسته تو تنهائی
دل ناگرونم که ز یادت برم
نمیره این غصه دیگه از سرم
یادم بمون ای مهربون
یه وقت نشی نامهربون

***

به یادم هست آن سوز زمستان را
عزیزا
که چون خورشید بر یخ بسته جان من
دمیدی
به یادم هست آن پاییز غمزا را
که تنها بودمو تنها
تو اما ناگهان از راه رسیدی
کبوتروار در باغ سکوتم
از این شاخه به آن شاخه پریدی

مقصد از مقصود ما هم دورتر
راه ناهموار بودو همسفر ناجورتر
در نهایت بی نهایت خفته بود
دل مردد بودو هم آشفته بود

آسمان تاریکتر هر لحظه شد
کفتگوها چون علفها هرزه شد
جز جدایی چاره ای بهتر نبود
لحظه ای شیرین تر از آخر نبود

***

به دنبال محبت بودی ای یار
دلت با بی وفایی شد گرفتار
تورو من هرچه آزردم
به روزت هرچی آوردم
تو باز عاشقتر از پیشی
داری عاشقترم میشی
تو کارت مهربونی بود
تو عشقت آسمونی بود

من که همه فکر و حواسم تویی
اونی که یه عمریه میخواستم تویی
تویی که نه فکرت نه حواست منم
خستگی عشق تو مونده توی جون و تنم

من که همه دار و ندارم تویی
اونی که میخوام تنها نذارم تویی
تویی که نداشتی و نداری منو
تنها گذاشتی و بازم تنها میذاری منو

بی تو این زندگی پوچ چه سوت
سینه با یاد تو بود و دل به امید تو بود

چشم سیاه تو و افکار من
ریخته در زلف شب تار من
عشق که از دولتی اسم توست
وا شده در این دل ته دار من
من که همه فکر و حواسم تویی
اونی که یه عمریه میخواستم تویی
تویی که نه فکرت نه حواست منم
خستگی عشق تو مونده توی جون و تنم

منم که خوب میفهممت
غصم میگیره از غمت
منم که خنده رو لبام
میشینه تا میبینمت
دوست دارم روز و شب
گفتم نکردی باورم
یک بار حتی بی وقار
نشنیدم از تو آخرم
من که همه فکر و حواسم تویی
اونی که یه عمریه میخواستم تویی
تویی که نه فکرت نه حواست منم
خستگی عشق تو مونده توی جون و تنم

من را تو نگر ز چشم غمخوار
دیوانه ی خود دیو نپندار
من را تو مخوان غریبه ای یار
این عشق مرا حقیر مشمار

***

 پر اندیشه و روشن بین به من می نگری چه نشاط و لطفی دلم را فرا می گیرد ؟

می پرسی تو را دوست دارم ؟ مگر واقعا" پاسخ این سوال را نمی دانی ؟

مگر خاموشی من ، راز دلم را به تو نمی گوید ؟

مگر آه سوزان از سر نهان خبر نمی دهد ؟

راستی آیا شکوه آمیخته به بیم و امید ، که من هر لحظه هم می خواهم به زبان آورم

و هم سعی می کنم که از دل بر لبم نرسد ، راز پنهان مرا به تو نمی گوید ؟

عزیز من ! چطور نمی بینی که سراپای من از عشق به تو حکایت می کند ؟

همه ذرات وجود من با تو حدیث عشق می گویند ، بجز زبانم که خاموش اس�